Troche o tym, jak żyć.

Witam was wszystkich - jest poniedziałek. I wcale nie minęło kilka dni od ostatniego posta, ale co tu kryć - kilka tygodni. Mimo to nie zajmujmy się pustymi słowami, jak to mi przykro (bo nie koniecznie jest, i nie zrozumcie mnie źle) i zabierzmy się za coś całkiem innego. Przygotowałam na ten dzień coś wyjątkowego - coś wyjątkowego szczególnie dla mnie - oraz dla wszystkich eszelonów, chodź zdania jestem że każdy kto należy do jakiegoś fandomu zrozumie, o co mi właściwie chodzi. Otóż mam zamiar opisać tu moją wielką miłość do niejakiego zespołu którym jest 30 second to mars. I wiem co pewnie teraz niektórzy z was sobie pomyślą "oo, Rity upadła na głowę - znowu", albo coś bardziej ogólnego, typu "to tylko muzyka, nie może wpływać ona na nasze życie, co jedynie umilić nam niektóre chwile.. ale to nic nie znaczy.". A jednak.

Jak już wspomniałam wcześniej, w zespole zakochałam się w pierwszych 30 sekundach "the kill" i wręcz odleciałam na masa. . Od tamtej pory ich piosenki, teledyski, koncerty-wszystko co robią jest częścią mojego życia! I teraz możecie mi mówić, że to nic niezwykłego, zespół jak zespół. Ale kto normalny wysyła swój singiel w kosmos? Za to ich kocham. Za to podejście do życia, styl bycia.. za to jacy są, i jaką mnie tworzą. “Wspaniałe w 30 Seconds to Mars jest to, że ten zespół jest podróżą". Nie mam zamiaru przekonywać was, że też powinniście ich polubić,"bo są fajni". Bo moją zryte banie, i każdy powinien ich kochać. Nie, nie o to w tym chodzi. Chodzi mi o to, że warto odnaleźć w sobie to muzyczne powołanie, mimo wszytko.

A tak serio, to nie ma znaczenia czy jesteś papieżem, czy Barackiem Obamą, czy też Bono albo Björk – niektórzy ludzie będą cię uwielbiać, a niektórzy nienawidzić. Możesz być kolesiem wałęsającym się po ulicach albo najsławniejszą osobą na świecie, to bez znaczenia. Niezgoda i opozycja są, niestety, częścią człowieczeństwa. Nie znam jeszcze artysty, który by nie zaznał jakiejś formy krytyki. - Jak to J. Leto powiedział.